1620 العلم قاتل الجهل و مكسب النّبل : دانش كشندهء نادانى و بدست آرندهء بزرگوارى است . 1621 العلم به غير عمل و بال : علم بدون عمل سوء عاقبت است 1622 العمل به غير علم ضلال : عمل بدون علم گمراهى است . 1623 العلم كنز عظيم لا يفنى : دانش گنج بزرگى است تمام نشدنى . 1624 العقل شرف كريم لا يبلى : خردمندى شرافتى است بزرگ و نپوسيدنى . 1625 العاقل من عقل لسانه : خردمند كسى است كه زبانش را به بند دركشد . 1626 الحازم من دارى زمانه : دور انديش كسى است كه با روزگار خويش مدارا كند . 1627 المكر و الغلّ مجانبا الأيمان : مكر و فسون و كين توزى از ايمان بدوراند . 1628 المطل و المنّ منكّد الإحسان : سهل انگارى و منّت گذارى نيكى را تباه ميكنند . 1629 ألصّبر على المصيبة يجزل المثوبة : بر مصيبت شكيب ورزيدن اجر را دو چندان مىكند . 1630 الكذب يردى مصاحبه و ينجى مجانبه : دروغ يار خود را هلاك مىكند و دورى كننده‌اش را مى رهاند 1631 العسر يشين الأخلاق و يوحش الرّفاق : دشوارى خوها را زشت مى سازد و دوستان را بيگانه و دور مى نمايد 1632 ألسّخاء يكسب المحبّة و يزيّن الأخلاق : دهش و بخشش مهربانى را بدست مى آورد و خوها را زيبا مى سازد 1633 الوفاء حلية العقل و عنوان النّبل : وفادارى آرايشگر خرد و نشانهء بزرگوارى است . 1634 الاحتمال برهان العقل و عنوان الفضل : بردبارى نشانهء خردمندى و نمونهء افزونى و بزرگوارى است . 1635 المعرفة دهش و الخلوّ منها عطش : عشق و عرفان حق باعث مدهوشى و بيخودى از خويش و تهى بودن از آن موجب تشنگى ( بسر چشمهء وصال حقّ ) است . 1636 ألسيّىّ ء الخلق كثير الطّيش منغّض العيش : مرد بدخو سبكى و بيخرديش بسيار و عيشش آلوده و تباه است . 1637 المطل أحد المنعين : كندى و كاهلى يكى از دو منع و باز گرفتن است . 1638 اليأس أحد النّجحين : نوميدى از مردم يكى از دو پيروزى است . 1639 ألسّامع للغيبة أحد المغتابين : غيبت شنو خودش يكى از دو غيبت كننده است . 1640 المصيبة بالصّبر أعظم المصيبتين : گرفتارى